کاشفان دنباله‌دار چگونه می‌توانند دنباله‌دار بسیار کم‌نوری را که ثبت آن فوق‌العاده دشوار است کشف کنند؟ آیا بخش کوچکی از آسمان را کاوش می‌کنند؟

پاسخ اختصاصی به کانوت:

مدرس نجوم رصدخانه آموزشی زعفرانیه تهران - عضو تحریریه ماهنامه نجوم

دنباله‌دار جراد و صورتک جالباسی – حق نشر تصویر:  Rogelio Bernal Andreo

روش‌های مختلفی برای کشف دنباله‌دارها وجود دارد: ازجستجوهای آماتوری ساده گرفته تا ماهواره‌های نقشه‌بردار آسمان که در بازه‌های زمانی مشخصی بخش‌هایی از آسمان را پایش می‌کنند، یا حتی جستجو در تصاویر تلسکوپ فضایی سوهو که تصاویری از خورشید و فضای اطراف آن می‌گیرد و ممکن است دنباله‌دار نوظهوری در آن ثبت شود. این‌ها همه می‌توانند بخت برای کشف دنباله‌داری جدید داشته باشند.

تلاش برای کشف یک دنباله‌دار نوظهور از جمله علاقه‌مندی‌های بسیاری از منجمان آماتور در جهان است، به خصوص منجمان آماتور استرالیا، ژاپن، کره‌ی جنوبی، چین، نیوزیلند و ایالات متحده. در بین منجمان آماتور معمولاً دو روش برای کشف دنباله‌دارها متداول‌تر است.

روش نخست که قدیمی‌تر است و در طی آن یک منجم آماتور ناحیه‌ای ثابت و نه چندان بزرگ از آسمان را به طور مداوم به دقت زیر نظر می‌گیرد و معمولاً در هر شبی که آسمان صاف باشد آن ناحیه را رصد می‌کند، به امید یافتن هاله‌ی مه‌آلود کم‌نوری که خبر از ظهور دنباله‌داری جدید می‌دهد. در این حالت منجم آماتور، نقشه ستارگان و اجرام غیرستاره‌ای آن بخش از آسمان را به مرور زمان از بر می‌شود و ظهور کوچک‌ترین منبع نوری اعم از اینکه نقطه‌ای باشد یا هاله‌ی مه‌آلود، می‌تواند حاکی از کشف نواختر یا دنباله‌داری جدید باشد. با پیشرفت فناوری می‌توان گفت امروزه این روش طرفدار کمتری دارد و کاربرانش شانس کم‌تری برای کشف دنباله‌دار یا نواختری به این روش دارند. از جمله منجمان آماتور سرشناسی که با همین روش با استفاده از یک دوربین دوچشمی بزرگ دنباله‌دارهای بسیاری را شکار کرده است، مینورو هوندای ژاپنی است. او سال‌ها پیش ۱۲ دنباله‌دار و چندین نواختر را به همین روش یافت. بعدها سیارک هوندا ۳۹۰۴ به پاس تلاش‌هایش به نام او ثبت شد.

در روش دوم که امروزی‌تر بوده و اکنون رایج‌تر است، منجمان آماتور با هدایت رایانه‌ای تلسکوپ و دوربین یا سی‌سی‌دی متصل به تلسکوپ خود و همین‌طور استفاده از نرم‌افزارهای برنامه‌ریزی برای رصد و عکاسی مداوم از پشت تلسکوپ طی یک شب، نواحی ثابت یا برنامه‌ریزی شده از پیش را در آسمان مشخص می‌کنند و هر شب در بازه‌های زمانی از پیش تعیین‌شده‌ای از آن نواحی به صورت پشت‌سر هم عکس می‌گیرند. سپس عکس‌های به دست آمده را با نرم‌افزارهای پردازش و مقایسه عکس بررسی می‌کنند تا کوچک‌ترین تغییر در عکس‌ها که حاکی از ظهور جرمی جدید (شاید یک دنباله‌دار نوظهور) در آسمان باشد نمایان شود. در این حالت بلافاصله مدارک و ادله‌ی لازم را در طی گزارشی به مرکز تلگرام‌های نجومی هاروارد ارسال می‌کنند تا بخت نخست برای ثبت نام‌شان به عنوان کاشف دنباله‌دار را از آن خود کنند.

امروزه بسیاری از دنباله‌دارها را منجمان آماتور به همین روش کشف می‌کنند. معمولاً کاشفان نامدار دنباله‌دارها و منجمان آماتور سخت‌کوشی که به طور مداوم به جستجوی دنباله‌دارهای تازه کشف شده از این روش می‌پردازند در فروم‌های اینترنتی جویندگان دنباله‌دارها به تبادل تجربیات با یکدیگر و سایر علاقه‌مندان می‌پردازند.

  • شباهنگ

    کار سختیه به نظر من کسایی که واقعا علاقه دارن باید در این زمینه ها کار جدی بکنن

تمام حقوق این سایت برای © 2018 پرسش و پاسخ محفوظ است. خدمتی از کانون نگارش و ترجمه کانوت
قدرت گرفته از وردپرس فارسی