به عکاسی نجومی علاقه‌مند شده‌ام، چند دوربین معرفی کنید؟ در ضمن از کجا می‌توان پی برد دوربین قابلیت سرعت B دارد؟

پاسخ اختصاصی به کانوت:

عکاس نجومی و طبیعت، منجم آماتور

a1

عکاسی تخصصی از سوژه‌های مختلف نیازمند استفاده از ابزارهای خاص خودش است. اما معمولاً برای بسیاری از علاقه‌مندان تازه‌کار عکاسی نجومی تهیه‌ی یک دوربین DSLR و یک سه‌پایه ساده و تعداد کمی‌ از لوازم جانبی آنها ارزانترین راه برای ورود به دنیای عکاسی شب است. این دوربین‌ها مناسب عکاسی زمین و آسمان شب هستند و در صورت تهیه‌ی یک تلسکوپ و پایه مناسب می‌توانند برای عکاسی اعماق آسمان هم استفاده شوند و با کمی‌ تغییرات مثل تعویض فیلتر جلوی سنسور می‌توانند به ابزار تخصصی‌تری برای عکاسی شب تبدیل شوند که البته کارایی آن‌ها برای عکاسی روز کاهش خواهد یافت.

کارخانه‌‌‌های زیادی در دنیا دوربین‌های DSLR تولید می‌کنند. دو تولید‌کننده‌ی این نوع دوربین‌ها که طرفداران زیادی در بین همه‌ی عکاسان از جمله عکاسان نجومی دارند کانن و نیکون هستند که در ایران، هم خود دوربین و هم لوازم جانبی آن‌ها به‌راحتی‌ قابل تهیه هستند.

1000d

ارزان‌ترین دوربین‌ کانن مدل ۱۰۰۰D

از زمانی‌ که دوربین‌های دیجیتال وارد دنیای عکاسی نجومی شدند بسیاری از عکاسان از دوربین‌های کانن استفاده می‌کردند زیرا دوربین‌های نیکون نقاط ضعف بسیاری داشتند مثل کیفیت پایینتر عکس، محدودیت لوازم جانبی آن‌ها، ضعف‌های نرم‌افزاری و… که البته بسیاری از این مشکلات در آخرین نسل‌های آن‌ها که در چند سال گذشته وارد بازار شدند برطرف شده است و شاید بتوان گفت که دیگر چیزی کمتر از دوربین‌های کانن ندارند ولی‌ همچنان بسیاری از عکاسان کانن را ترجیح می‌دهند. به هر حال آن‌ها امتحان خودشان را پس داده‌اند.

رده‌بندی دوربین‌های کانن از دوربین‌های آماتوری ارزان‌قیمت تا دوربین‌های حرفه‌ای در نام‌گذاری آن‌ها مشخص است. به طور کلی‌ هر چه تعداد ارقام در نام آن کمتر باشد دوربین در رده‌ی حرفه‌ای‌تری قرار دارد. مثلاٌ ارزان‌ترین دوربین‌های کانن مدل ۱۰۰۰D و ۱۱۰۰D هستند، بعد از آن‌ها سری سه رقمی‌ مثل ۵۵۰D، ۶۰۰D، ۶۵۰D و جدیدترین مدل آن ۷۰۰D. بعد سری دو رقمی‌ مثل ۵۰D، ۶۰D و ۷۰D و بعد یک رقمی‌ که حرفه‌ای‌ترین دوربین‌های کانن هستند. در مورد دوربین‌های یک رقمی‌ هرچه عدد کوچک‌تر باشد دوربین حرفه‌ای تر و گران‌تری است. پیشرفته‌ترین و گران‌ترین دوربین کانن سری ۱D است که در حال حاضر آخرین مدل آن ۱DX است. بعد از آن سری ۵D که به صورت ۵D، ۵D Mark II و آخرین مدل آن ۵D Mark III بعد ۶D و بعد ۷D است. دوربین‌های سه رقمی‌ کانن بسته به اینکه برای کدام کشور تولید شده باشند با نام‌های مختلف در بازار پیدا می‌شوند. نام‌هایی مثل Rebel T1i، Rebel T3i، Kiss X، Kiss X4 و…. در واقع فقط نام آن‌ها متفاوت است و هر کدام از آنها معادل یکی‌ از مدلهای سه رقمی‌ هستند که می‌توانید مشخصات همه‌ی این دوربین‌ها را در این لینک ببینید.

به طور کلی‌ پارامترهایی مثل کیفیت عکس، سرعت دوربین، قابلیت‌های دوربین، و کیفیت ساخت بدنه و استقامت دوربین در برابر شرایط سخت از جمله عواملی هستند که دوربین‌ها را در رده‌ی آماتوری تا حرفه‌ای قرار می‌دهند.

مدل جدید دیگری هم به نام ۱۰۰D یا Rebel SL1 یا Kiss X7 به‌تازگی تولید شده است که به عنوان سبک‌ترین و کوچک‌ترین دوربین DSLR دنیا معرفی‌ شده است. کانن دو مدل خاص عکاسی نجومی هم تولید کرده است به نام های ۲۰Da در سال ۲۰۰۴ و ۶۰Da در سال ۲۰۱۰ (a اول کلمه astrophotography) که در واقع به ترتیب مانند ۲۰D و ۶۰D هستند با این تفاوت که حساسیت آن‌ها به طیف اچ آلفا H-Alpha که در عکاسی نجومی بسیار کاربرد دارد بیشتر است که البته این کار را برای همهٔ دوربین‌ها می‌توان انجام داد. به دلیل تولید محدود، این دو مدل بسیار کمیاب و گران هستند.

frontview

مدل ۵D Mark II

شاید بپرسید فرق این دوربین‌ها چیست؟ به طور کلی‌ پارامترهایی مثل کیفیت عکس، سرعت دوربین، قابلیت‌های دوربین، و کیفیت ساخت بدنه و استقامت دوربین در برابر شرایط سخت از جمله عواملی هستند که دوربین‌ها را در رده‌ی آماتوری تا حرفه‌ای قرار می‌دهند. اما برای عکاسان نجومی مهمترین عامل کیفیت سنسور است و بقیه پارامترها تاثیر زیادی در نتیجه کار آن‌ها ندارد. یک عامل بسیار تاثیر‌گذار در کیفیت سنسور اندازه‌ی آن است. هرچه بزرگتر باشد، در واقع هرچه اندازه‌ی پیکسل‌ها بزرگ‌تر باشد کیفیت بهتری دارد. بنابراین معمولاٌ در مورد چند دوربین که تقریباٌ تکنولوژی ساخت آن‌ها مشابه است، دوربین با سنسور بزرگ‌تر کیفیت بهتری دارد. در مورد جدیدترین دوربین‌های کانن اندازه‌ی سنسور یا استاندارد APS-C است که اندازه‌ی سنسور حدود ۲۲٫۲mm x 14.8mm است و یا فول فریم (Full Frame) که اندازه‌ی آن ۳۶mm x 24mm است یعنی‌ اندازه‌ی فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری. از بین دوربین‌هایی که همچنان تولید می‌شوند به جز دوربین‌های ۱DX و سری ۵D و ۶D که فول فریم هستند بقیه دوربین‌های کانن APS-C هستند. بنابراین در مورد آخرین مدل‌های این دوربین‌ها مثل ۷۰۰D، ۶۰۰D، ۷D، ۶۰D و… اختلاف کیفیت زیادی وجود ندارد و اختلاف قیمت بیشتر به دلیل تفاوت‌های دیگری در امکانات دوربین است. پس اگر کیفیت بهتر می‌خواهید باید به سراغ دوربین‌های فول فریم بروید. بنابراین بین دوربین‌های ارزان قیمت سری‌های سه رقمی‌ یا ترجیحاٌ دو رقمی‌ مثل ۶۰۰D، ۶۵۰D، ۷۰۰D، ۶۰D، ۷۰D و یا ۷D و اگر بهترین نتیجه را می‌خواهید مدل ۵D Mark II یا ۵D Mark III و یا ۶D را انتخاب کنید. بین دوربین‌های فول فریم ۶D یک انتخاب بسیار خوب برای عکاسان نجومی است که نتیجه‌ی بسیار خوب با کم‌ترین هزینه را می‌خواهند زیرا مهم‎ترین چیزی که برای یک عکاس نجومی لازم است را یعنی‌ یک سنسور بسیار خوب، در یک بدنه‌ی بسیار ساده جا داده است. سری‌های چهار رقمی‌ بسیار آماتوری و سری ۱D هم به دلیل امکانات خاص بسیار گران هستند و قیمت زیاد آن‌ها باعث بهتر شدن عکس شب نخواهد شد.

تقریباٌ همه‌ی دوربین‌های DSLR سرعت B دارند ولی‌ برای اطمینان می‌توانید به وب‌سایت سازنده‌ی آن سر بزنید. معمولاً در قسمتی‌ که مشخصات دقیق دوربین نوشته شده در بخش شاتر حرف B یا Bulb نوشته شده است.

حتماٌ قبل از خرید دوربین به وب‌سایت ‌های سازندگان این دوربین‌ها سر بزنید و مشخصات آن‌ها را بررسی‌ کنید. نقدهای دیگران را بخوانید. مشخصات عکس‌های نجومی گرفته شده با این دوربین‌ها را ببینید. زیرا نمی‌توان به تمام قابلیت ها و تفاوت‌های آن‌ها در این پاسخ کوتاه پرداخت.

  • mohammad

    عالی بود،با سپاس فراوان

  • مهدي

    اگه ممکنه راجع به ccd هم توضیح بدید.

  • جوابی به سوال «مهدی» در مورد سی.سی.دی:
    دوربین های اولیه عکاسی دیجیتال با سی.سی.دی کار می کردند و کلا اولین موفقت بشر جهت تولید عکس دیجیتال هم با سی.سی.دی بود. اما در دوربین های دیجیتال امروزی از سی.سی.دی استفاده نمی شود بلکه از فنآوری CMOS استفاده می شود. اجازه بدهید بیشتر توضیح بدم:

    کلا در هر دو نوع حسگر، شما یک صفحه دو بعدی چهارخونه دارید. این صفحه چهارخونه عملا صفحه حسگر شما است. به هر جعبه از این صفحه چهار خونه هم میگیم پیکسل. نور که به هر کدام از پیکسل ها که می خوره، یک الکترون در هر جعبه آزاد می کنه. در مدت نوردهی (تا زمانی که شاتر دوربین باز است) نور پیوسته به سطح حسگرمون می خوره. در نهایت (وقتی شاتر بسته شد) هر چه نور بیشتری به یک جعبه خورده باشه، الکترونهای بیشتری توش جمع خواهد شد. بسته به طول موج نوری که می خواهید مشاهده کنید، ترکیب شیمیایی حسگر متفاوت خواهد بود. اگر اجازه بدهید فعلا وارد جزییات ترکیب های شیمیایی متفاوت برای طول موج های متفاوت نشویم!

    تفاوتCCD و CMOS در طرز خوندن تعداد الکترون داخل هر پیکسل است. CCD اولین راهی بود که بشر تونست این کار رو بکنه. داستانش یکم پیچیدست. اما به زبان ساده تعداد الکترونهایی که توی هر جعبه جمع شدند، توی همون جعبه خونده نمیشن. بلکه ستون به ستون منتقل میشن به یک ستون کناری و اون ستون هم یکی یکی تعداد الکترونی که ثبت شده رو می خونه. این دو عکس خوب طرز کار CCD رو نشون میدن:
    http://exoplanet.as.arizona.edu/~lclose/a302/lecture%208/CCD-readout-anim-CTremonti.gif

    http://spiff.rit.edu/classes/phys445/lectures/ccd1/ccd_anim.gif

    پس در عمل یک سی.سی.دی که مثلا یک مربع ۱۰۰۰ پیکسل در ۱۰۰۰ پیکسل یا یک میلیون پیکسل توی خودش داره فقط یک شمارنده تعداد الکترون داره. اصلا اندازه مهم نیست! شما در سی.سی.دی. فقط یک شمارنده تعداد الکترون دارید. خوبی این روش به این هست که تمام فضای هر جعبه می تونه برای ثبت الکترونها اختصاص پیدا کنه و به این روش می تونیم حساسیت خیلی خوبی داشته باشیم. از اون طرف می تونیم یک شمارنده خیلی دقیق بسازیم که خطای خیلی کمی در شمارش تعداد الکترون ها داشته باشه. چون برای کل یک CCD شما فقط یک شمارنده نیاز دارید. اما بدی آن این هست که برق خیلی زیادی نیاز داره. چون انتقال دقیق تمام الکترون ها پیکسل به پیکسل نیاز به ولتاژ نسبتا زیادی داره.

    در تکنولوژی CMOS هر جعبه یک شمارنده الکترون برای خودش داره. خوبی این روش به این هست که دیگه به اون ولتاژ بالا نیازی نیست و خیلی راحت هر جعبه برای خودش یک شمارنده کوچکی داره. از اون طرف به طور کلی ساخت حسگر CMOS خیلی ارزونتر در میات. اما بدی سنسور CMOS در این است که یک مقداری از سطح هر جعبه رو مدارهای الکترونیکی می پوشونن و در نتیجه حساسیت آن از یک CCD که پیکسل هاش همون اندازه رو داشته باشن کمتر هست. یک ایراد دیگری که داره این است که شمارنده تعداد الکترونی که در هر پیکسل CMOS استفاده می شه نمی تونه چیز خیلی دقیقی باشه چون باید به تعداد پیکسل ها شمارنده داشته باشه. به همین دلیل نویز نسبتا بالایی داره (نسبت به CCD). البته این نویز در عکس های عادی که مردم می گیرن (در روز) کاملا قابل صرف نظر کردن است به خاطر همین تمام دوربین های دی.اس.ال.آر رو با CMOS می سازن.

    اما وقتی که می خواهید با تلسکوپ عکس بیگیرد می توانید سی.سی.دی برای تلسکوپ بخرید و با آن عکس بیگیرد. دقت خیلی بالاتر می رود و نویز خیلی پایین می آید. در تمام تلسکوپ های بزرگ نیز فقط از سی.سی.دی استفاده می شود. البته فقط برای طول موج های مریی و فرابنفش. در طول موج های مادون قرمز از یک تکنولوژی دیگری استفاده می شود (مانند CMOS).

تمام حقوق این سایت برای © 2017 پرسش و پاسخ محفوظ است. خدمتی از کانون نگارش و ترجمه کانوت
قدرت گرفته از وردپرس فارسی